about

ik schilder wat ik niet kan verwoorden.

Wat te zwaar is om uit te spreken of waar de woorden niet voor kan vinden.

Wat blijft hangen in de stilte.

Voor mij is het uitspreken van gevoel belangrijk - maar praten is niet altijd mijn taal geweest. Schilderen wel. Wat ik voel krijgt kleur. Wat ik niet begrijp krijgt vorm. En soms vertelt één doek meer dan ik ooit hardop zou kunnen uitleggen.

Vroeger waren schrijven en schilderen mijn natuurlijke taal, maar ergens onderweg raakte ik die kwijt. Tot een paar jaar geleden. Ik zat niet lekker in mijn vel en de strijd vanbinnen vroeg om een uitweg. Wat ik met woorden niet kon zeggen, vloeide via de kwast naar buiten. Soms als een rustige, bijna meditatieve zoektocht naar detail. Andere keren als een explosie van onrust, waarbij ik pas achteraf zie wat er is ontstaan.

Mijn leven speelt zich vaak af op plekken waar het schuurt. In mijn werk binnen de psychiatrische zorg en verslavingszorg ontmoet ik dagelijks de rauwe kanten van het bestaan - zwaarte, worsteling, maar ook de onverwachte en indrukwekkende veerkracht. Die intensiteit draag ik met me mee. Tijdens mijn reizen in Afrika ervaarde ik dezelfde gelaagdheid: schoonheid en hardheid, kracht en kwetsbaarheid, vaak tegelijkertijd aanwezig. Het zijn ervaringen die niet alleen om je heen plaatsvinden, maar diep vanbinnen blijven leven.

Mijn stijl beweegt zich tussen spontaan realisme en modern abstract expressionisme. De ene keer werk ik met olieverf, de andere keer met acryl. Soms herken je een duidelijke vorm, soms slechts een emotie. Beide horen bij het verhaal. Wat je ziet is geen stilstaand beeld - het is een heel verhaal.

Ik hoop dat je mijn werk niet alleen ziet, maar voelt.

Dat iets in jou beweegt.

Ik hoop dat het iets in je beweegt, dat je er herkenning in vindt en dat je er, net als ik, je eigen kracht uit kunt putten.